W świecie memów, zagonionych social mediów i niekończących się pokoleń z Z i Alfa na końcu alfabetu, jest grupa ludzi, o której mówi się sporo – czasem z szacunkiem, czasem z uśmiechem, a czasem z ironią pełną emoji. Mowa oczywiście o „boomerach”. Wyraz, który z pozoru brzmi jak tytuł nowego singla Beyoncé, w rzeczywistości niesie z sobą znacznie więcej historii, niż można by się spodziewać. Kim zatem właściwie jest boomer? Czym się charakteryzuje i dlaczego wzbudza tyle emocji? Zapraszamy do humorystycznej, ale rzeczowej eksploracji świata pokolenia Boomers.
Pokolenie z wyżu – kiedy rodził się boomer?
Termin boomer pochodzi od angielskiego słowa „baby boom”, czyli „wyż demograficzny”. Chodzi o potężny wzrost urodzeń, który nastąpił w wielu krajach zachodnich – głównie w USA i Europie Zachodniej – po II wojnie światowej, mniej więcej między rokiem 1946 a 1964. W Polsce okres ten przypadł nieco później, ale i u nas odnotowano podwyższoną liczbę chrztów oraz szybki rozwój infrastruktury osiedlowej (czytaj: więcej bloków i więcej trzepaków).
To właśnie wtedy zaczęła formować się grupa ludzi, która dziś ma wpływ na politykę, emerytury i tempo porannego wchodzenia do autobusu. Świat boomera to świat analogowego radia, plastikowych budzików i planów na całe życie realizowanych z zegarmistrzowską precyzją. Jeśli dziś Twoje największe zmartwienie to rozładowany powerbank, to boomera niekoniecznie to wzruszy – oni przeżyli PRL, brak bananów i telewizję, która kończyła nadawanie o 23:00.
Charakterystyka boomera – grzeczny rebeliant z działką
Boomer to z jednej strony pełnoprawna głowa rodziny, z drugiej – romantyczny wspominacz PRL-owskich oranżad i piosenek Niemena. Charakteryzują się zazwyczaj dużą lojalnością wobec pracy (czyt. 40 lat w jednym zakładzie), konserwatywnym podejściem do wartości i magnetycznym pociągiem do działki rekreacyjnej, gdzie po gruntownym przekopaniu grządek następuje relaks z miechunką i Radiem Maryja w tle.
Boomers uwielbiają papierowe mapy, listy zakupów pisane długopisem i… narzekanie, ale raczej z miłości do narodu niż przyczyny konkretnej. Ich motto to „kiedyś to było” – i trzeba przyznać, że opowieści o tym, jakie kiedyś były lody Bambino i czasy studiów za dwie dychy – są nieraz ciekawsze niż niejeden ranking Netfliksa.
„Boomer” jako mem i zjawisko kulturowe
Ostatnie kilka lat przekształciło słowo „boomer” w coś więcej niż socjologiczną etykietkę. Stało się ono też… memem. Słynne już „OK, boomer” wypowiadane z ironicznym uśmiechem przez nastolatków, stało się wręcz internetowym sloganem. Nie zawsze wypowiadane z sympatią, często służy jako subtelny sposób powiedzenia „Jesteś z innej epoki, dziadku”.
Jednak warto pamiętać, że użycie tego określenia ma swoje granice kulturowe i pokoleniowe. Dla młodzieży może być sposobem na bunt lub żart, ale dla samych zainteresowanych? Cóż, niektórzy biorą to z przymrużeniem oka, inni mniej… Szczególnie, gdy po raz piąty muszą tłumaczyć wnukowi, gdzie się włącza hotspot na iPhonie.
Więc boomer kto to?
W dużym uproszczeniu – to osoba urodzona między latami 40. a połową lat 60. XX wieku, najczęściej z mocno utrwalonymi wartościami, uwielbieniem dla realnych kontaktów i pewnego rodzaju trudnością w zrozumieniu, po co w ogóle jest TikTok. Choć z zewnątrz mogą wydawać się oderwani od nowoczesnych realiów, to jednak bez nich nie byłoby telewizji, komputerów, a nawet… młodszych pokoleń. Tak, ktoś musiał Was wychować!
Jeśli wciąż masz wątpliwości, boomer kto to, to rzuć okiem na internetowe opracowania – a najlepiej zadzwoń do mamy albo dziadka. Usłyszysz więcej niż Wikipedia kiedykolwiek opisze.
Bez względu na to, czy jesteś sam boomerem, czy masz jednego w rodzinie, jedno jest pewne – to pokolenie, które choć czasem rozbrajająco zabawne, wywarło ogromny wpływ na to, jak wygląda dzisiejszy świat. I chociaż ich światopogląd może momentami zderzać się z brawurą cyfrowej młodzieży, to warto pamiętać, że każda generacja niesie swoje cenne lekcje. A boomerzy? Oni już nieraz pokazali, że potrafią się dostosować – nawet jeśli na pytanie „Czym jest podcast?” odpowiadają: „To coś do jedzenia?”.
